غزل شمارهٔ ۱۳۰۷

هوش مصنوعی: در زیر آسمان، هیچ کسی نیست که از درد و ناله رنج نبرد. بنیاد هستی و وجود تنها از ناله و آه ساخته شده است.

هوش مصنوعی: سادگی و نابخردی باعث می‌شود که میدان برای هر کسی که دوربین در دست دارد و از دور می‌بیند، باز و وسیع به نظر برسد، در حالی که پیشروی بدون دقت و کارشناسی در این مسیر بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: زیبایی مغرور به شکست و چگونگی دل بی‌خبر از مسائل زندگی و خرج و دخل درخشش ماه توجهی ندارد.

هوش مصنوعی: برای فقیران، سجده شکر و قدردانی در مقابل نعمت‌های خداوند به اندازه عبادت در مسجد اهمیت دارد. هر جایی که در آن، محبت و رحمت خداوند جاری باشد، نیاز به شکرگزاری و احترام دارد، زیرا در آن مکان، از بندگی و درگاه الهی خبری نیست.

هوش مصنوعی: در زندگی در غربت، زیبایی و شکوفایی وجود دارد، اما در وطن، زیبایی حقیقی مثل پیراهن یوسف تنها در چاه به دست می‌آید.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال حالتی بیدارکننده و پایدار از سرخوشی هستی، باید در دریای عشق و تجربه غرق شوی؛ زیرا نوشیدنی‌های دنیوی مثل می در جام‌ها، لحظه‌ای هستند و ممکن است گاهی موجود و گاهی نایاب باشند.

هوش مصنوعی: حسرتی که ناشی از آرزوهای ناپاک و مادی است، در دل افرادی که به عشق و محبت واقعی اعتقاد دارند، جایی ندارد و نمی‌تواند بر زندگی آن‌ها تاثیر بگذارد.

هوش مصنوعی: در برابر کسی که هنوز خود را درست نکرده، بیان خواسته‌ها و نیازها دشوار است. اما به‌راستی ما از منبع و نعمت‌های شب‌ها بی‌بهره نیستیم.

هوش مصنوعی: همه‌ی چیزهای خوب و بد در زندگی با هم وجود دارند و هیچ‌کدام از آن‌ها تنها نیستند. در عالم آفرینش، هیچ چیزی به تنهایی نشان‌دهنده‌ی خاصی نیست و همه چیز در کنار هم معنا پیدا می‌کند.