غزل شمارهٔ ۱۳۰۵

هوش مصنوعی: رنج و درد من به خاطر لبخند پنهانی تو نیست، بلکه به خاطر ناراحتی و اندوهی است که به من می‌دهی، همچنان که نمک بر زخم‌ها می‌پاشند.

هوش مصنوعی: نسیم جرات ندارد به گلستان تو نزدیک شود و به تو بی‌احترامی کند، چرا که لبخند بی‌معنی و ناپسندش جایگاه تو را نمی‌شناسد.

هوش مصنوعی: در دل سرد و سخت تو، رحمی وجود ندارد. آتش درونت، راهی به سوی خون گرم و زیبایی لعل نمی‌یابد، و این جمال و زیبایی در دل تو نیست.

هوش مصنوعی: گل سنبل از کنار بستر من در خواب نا آرامی می‌روید، چون در شب، تصویر زلف نامنظم تو در نظر من نیست.

هوش مصنوعی: ما به خاطر بی‌ارزشی و کم‌مقداری‌مان، به مردم، زحمت و دشواری می‌دهیم. خون ما ارزشی ندارد و مصرفش هیچ فایده‌ای ندارد، مانند اینکه وقتی در برابر زیبایی و لطافت مژه‌های تو قرار می‌گیریم، هیچ چیزی به حساب نمی‌آید.

هوش مصنوعی: بسیاری از مشکلات و سختی‌ها را تحمل کرده‌ای، اما تا کی می‌خواهی به این کار ادامه دهی؟ به نظر می‌رسد که کاردستی تو تحت کنترل تنفس و انگیزه‌ات نیست.

هوش مصنوعی: من از کنار تو می‌روم، مثل نام آغوشی که دیگر در دسترس نیست. این قبا، که به من چسبیده، نشانه‌ای از زیبایی تو و آرامش تو نیست.

هوش مصنوعی: بهتر است در دوران غربت و دوری از وطن، قدمی به سمت زندان نگذارم. ای پدر، حتی اگر در صحرای کنعان باشم، جای من بی‌چاه نیست.

هوش مصنوعی: من شوق تو را به شوق خود می‌سنجم؛ نیازی به نامه‌هایی نیست که احساس شوق مرا بیان کند، چون عنوان تو کافی است.

هوش مصنوعی: ای نسیم، تو که از کنعان به مصر می‌گذری، نکنه به سمت من برگردی، زیرا آتش شوق من به تو نیاز ندارد.

هوش مصنوعی: تا کی می‌خواهی راز دل خود را پنهان کنی؟ این دلی که برای تو می‌تپد، شایسته‌ی آن نیست که به چاه غم و درد بسپاری.

هوش مصنوعی: من در مجالس شادی و جنگ، خانخانان زیادی را دیده‌ام که در بخشندگی و شجاعت به پای تو نمی‌رسند.

هوش مصنوعی: من در زندگی خود گل‌های زیبای باغ هند را دیده‌ام، اما هیچ‌کدام به زیبایی گل‌های نازک و نشکفته در باغ صفاهان تو نمی‌رسند.