غزل شمارهٔ ۱۱۴۲

هوش مصنوعی: خضر به وسیله آب حیات جوان شده است، اما آن یار زندگی بخش، دل یک عالم را زنده و پر انرژی کرده است.

هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت آن معشوق دل‌ها باعث شده که خواسته‌های ناچیز و بی‌ارزش کنار گذاشته شود و دل‌ها از افکار پرشور و آتشین پاک شوند.

هوش مصنوعی: کسی که فقط به یاد ما پیامی داده، جز دستانش چیزی در اختیار ندارد.

هوش مصنوعی: در سال‌های پیری، فراموشی به نوعی از نعمت‌های تلخ به شمار می‌رود، زیرا باعث می‌شود که خاطرات جوانی برایم زنده شود.

هوش مصنوعی: فقط گرفتار گفتار و زیاده‌گویی هستند و در واقع چیزی جز همین ندارند. طوطی‌ها در قفس به شیرینی سخن می‌گویند، اما این شیرینی در برابر محدودیت‌هایی که دارند، به چه کارشان می‌آید؟

هوش مصنوعی: صبح را به خاطر وجود نفس دل، زنده و پاینده می‌داند. شمعی که عمرش کوتاه است، به خاطر آتش خود، به زبان آورده است.

هوش مصنوعی: گریه دردناک و تلخ است مانند گلی که ثمره‌اش را از عمرش به دست آورده. هر کس که فقط به خوش‌گذرانی پرداخته است، این حس را درک می‌کند.

هوش مصنوعی: رفتن او برای کسانی که باقی مانده‌اند، آسان و بی‌وزن است، مثل برگ کاهی که بر زندگی کسی که بر دل‌ها سنگینی کرده است، تاثیر چندانی ندارد.

هوش مصنوعی: هر کس که به عالم معانی و مفاهیم دست یافته باشد، نمی‌تواند از تنهایی و خلوت خود خارج شود.