غزل شمارهٔ ۱۱۴۱

هوش مصنوعی: هر جا که محبوب حضور داشته، نشانه‌های او با زیبایی بر زمین باقی مانده و آن خاک، مثل دامنی از گل‌هایی که چیده شده، جلوه می‌کند.

هوش مصنوعی: هر رشته از سبحه مانند هر کلاف موهای زیبا و سیاه اوست، و چنان دل من را اسیر کرده که هیچ چیز از دین و ایمانم باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: به خاطر سادگی‌اش، خود را به خطر انداخته و جانش را بر سر زیبایی‌هایش گذاشته است. هر کسی که مانند طاووس، خود را با رنگ‌ها و زیبایی‌های ظاهری آراسته باشد، باید به عواقب این کار توجه کند.

هوش مصنوعی: کسی که زیبایی و نازش را در نظر دیگران سبک و بی‌اهمیت جلوه کرده است، خود شخصی است که به خاطر سنگینی و جدیتش، این احساس را در دیگران ایجاد کرده است.

هوش مصنوعی: هر کسی که به مهارت‌ها و زیرکی‌های پیر مغان آگاه است، مانند سبویی که از دست خشک خود به آرامی نمی‌افتد، به نازکی و دقتی با او رفتار می‌کند.

هوش مصنوعی: من انگور شیرین را به شراب تلخ تبدیل کرده‌ام و خون خود را به مانند مشک می‌دانم، اگرچه همچون آهوی مشکین باشد.

هوش مصنوعی: صبح بیدار می‌شود و کسی که در زمان خواب، جام می را کنار تختش گذاشته، از خواب سنگین بیدار می‌شود.

هوش مصنوعی: غفلت و بی‌توجهی ما باعث شده است که زندگی‌مان بی‌هدف و سرسام‌آور بگذرد. صدای آب هم خواب و بی‌حوصلگی‌مان را بیشتر کرده و موجب سنگینی و کُندی افکارمان شده است.

هوش مصنوعی: ما به خاطر ویژگی‌های با ارزشی که داریم، در مقابل نافرمانی‌ها و چالش‌ها ایستادگی می‌کنیم. همچنین، قدرت و استقامت ما باعث شده که از هر نوع بی‌احترامی و نافرمانی به سادگی عبور کنیم.

هوش مصنوعی: هر کسی که صائب باشد و از دنیا امید داشتن به آسودگی را داشته باشد، در حقیقت، خواب آرامش و راحتی را در خانه خود بنا کرده است.