غزل شمارهٔ ۱۱۴۳

هوش مصنوعی: کسی که اعمال نیک و طاعاتش را تنها برای نشان دادن به دیگران انجام می‌دهد، به دلایل ناپسند خود از پاداش و رحمت خداوند محروم شده است.

هوش مصنوعی: آسمان که از باران بی‌نصیب است، با دستانی خالی به خورشید که تمام نور و روشنی را به خود اختصاص داده، همچون دانه‌ای شبنم درخواست کمک کرده است.

هوش مصنوعی: من تحمل شنیدن حرف‌های سخت را ندارم، هرچند که مشکلات و سختی‌های زندگی مثل سنگ، روح و استخوانم را در درونم به نوعی حفظ کرده‌اند و مومیایی کرده‌اند.

هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت به تنهایی نمی‌تواند به سرنوشت نیک منجر شود؛ اگر کسی تنها به لذت‌های زودگذر توجه کند، در نهایت از هدف اصلی خود دور خواهد شد و مثل تیری که به هدف نمی‌خورد، بی‌فایده خواهد بود.

هوش مصنوعی: سینه‌ی او مانند آتشگاه پر از تیر شده است، زیرا هر کسی که بخواهد خود را به نمایش بگذارد، هدف تیرهای دشمنان قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: با شرایط سخت خود را راضی نگه‌دار چرا که در این مشکلات، راهی برای آزاد شدن از بندهای زندگی‌امان وجود دارد.

هوش مصنوعی: این بیت به حسرت و تأثیر عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید لبان معشوق چه کار می‌توانند با عاشق بکنند، در حالی که بوسه‌ای که به جام باده می‌زنند، دل عاشق را بدجوری می‌شکند و او را دچار درد و رنج می‌کند. به نوعی، این عشق و زیبایی می‌تواند تلخی‌ها و زخم‌هایی در دل عاشق ایجاد کند.

هوش مصنوعی: امروز گلستان جلوه و رنگ جدیدی دارد، چرا که به چهره‌اش مانند گلی که شبنم را جذب کرده، زیبایی خاصی بخشیده است.

هوش مصنوعی: هرگز از نداشتن امکانات ناامید نمی‌شوم؛ چرا که صدف‌ها هم با همین کمبودها، قطره‌ها را به گوهر تبدیل کرده‌اند.

هوش مصنوعی: بار سنگینی بر دوش دارم که باعث می‌شود سرم از پایم پایین بیفتد. این درد و جدایی برای من بسیار سنگین و سخت است.