غزل شمارهٔ ۱۱۲۵

هوش مصنوعی: زمانی که به یاد گوشواره‌ای از سیم می‌افتم، دلم به تنگ می‌آید و در دل من احساس تلاطم و نوسان ایجاد می‌شود.

هوش مصنوعی: رشته‌ای که فهم آن دشوار است، جان را به چنگ آورده و همه به موهای کمر آن توجه کرده‌اند.

هوش مصنوعی: دل‌های بسیاری مانند دانه‌های تسبیح در زلف‌های تو گره خورده‌اند و به هم پیوسته‌اند.

هوش مصنوعی: هرچند که در نگاه اول کسی جلوتر به نظر می‌رسد، اما در حقیقت مسیر را به‌درستی طی نمی‌کند؛ مانند کسی که قبل از راهنما حرکت کرده است و درواقع به بی‌راهه رفته است.

هوش مصنوعی: هر کس که بر ساحل دریا نشسته و به آب نگاه می‌کند، خواب و خیال را در چشمانش حس می‌کند که مانند پرده‌ای او را می‌پوشاند.

هوش مصنوعی: من مانند درخت بید پژمرده‌ام، زیرا از نتیجه‌ی بی‌حاصلی خود خجالت می‌کشم. قبل از اینکه سایه‌ام بر زمین بیفتد، میوه‌ام روی خاک‌ام افتاده است.

هوش مصنوعی: کشتی من که به خود می‌بالید، به علت خطرات موجود، در دام وحدت از ساحل خشک دور شده و در حال غرق شدن است.

هوش مصنوعی: جواهر گرانبها مانند شهوار به دست غواصی می‌آید و وقتی که با دست و پا به دامن می‌زنم، نشان می‌دهد که کار من به پایان رسیده است.

هوش مصنوعی: رعد و برق شدید و خطرناک به وجود آمده است، چنانکه ابرهای سیاه علاوه بر ایجاد ناراحتی، آتش سوزان را در خرمن‌ها به خطر انداخته و از وجود رطوبت در دامن خود، آتش را به سمت پایین کشانده است.

هوش مصنوعی: من هنوز نسبت به مرگ بی‌خبرم، هرچند که سفیدی موهایم نشان‌دهنده پیری است و جانم همچون شمعی در زمان صبح لرزان و ناپایدار است.

هوش مصنوعی: هرچند که صائب در دل خاک و زمین زندگی می‌کند، اما از سر قناعت و رضایتش مانند موری که در تنگی شکر بسر می‌برد، خوشحال و راضی است.