غزل شمارهٔ ۱۰۹۱

هوش مصنوعی: هر کسی که در جستجوی حقیقت یا عشق است، به دنبال او می‌گردد. کسانی که از خود رها شده‌اند و به درون خود نمی‌نگرند، به استقبال آن حقیقت یا عشق می‌آیند.

هوش مصنوعی: درخت سرو زیبا و با وقار، به نحوی است که چشمان مجنون و آواره را به خود جذب کرده، گویی حلقه‌ای از چشمان غزالان به دور پای او حلقه زده است.

هوش مصنوعی: عشق همچون کمندی است که حتی برق و باد نیز از آن رهایی نمی‌یابند. وای به حال صیدی که این صیاد همیشه در پی اوست.

هوش مصنوعی: قهرمان عشق به گونه‌ای دل‌ها را تحت تأثیر قرار داده که هر جا صدای آه و حسرتی به گوش برسد، نشانه‌ای از موفقیت و محبوبیت اوست.

هوش مصنوعی: امکان ندارد که دل در این مکان وحشت‌زا باقی بماند؛ بی‌خبری و ناآگاهی او، دلیل پرواز و تپش بال‌هایش است.

هوش مصنوعی: کسی که در جستجوی شهادت است، احساسات و تمایلاتش با دیگران متفاوت است. او به جای آب و زندگی عادی، به دنبال تجربه‌ای عمیق‌تر و خاص‌تر است که تنها در شرایطی ویژه و با ارزش احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: شاید از سردرگمی خارج شود و خوشی‌اش برقرار باشد، چون مرکز پرگار که به دور خود می‌چرخد، هر فرد را خال او مشخص می‌کند.

هوش مصنوعی: تا وقتی که دل از مکان و آرامش خود خارج نشود، به آرامش نخواهد رسید و تا زمانی که حال و احوال پریشان او تغییر نکند، دل نمی‌تواند دردی نداشته باشد.

هوش مصنوعی: صائب تنها پرنده‌ای است که دلش به آسودگی در آسمان پرواز می‌کند و هیچ‌چیز نمی‌تواند او را متوقف کند، زیرا این غریبه‌گی در دل او به مانند تخم‌مرغی زیر بالش قرار دارد.