غزل شمارهٔ ۱۰۹۰

هوش مصنوعی: آن کسی که عشقش مانند آتشی سوزان بر دل ما تاثیر می‌گذارد، سبب شده که دل‌مان از غم و حسرت به خاطر ناز و زیبایی‌اش پاره‌پاره شود.

هوش مصنوعی: کسی که مانند مجنون من را در جستجوی عشق به بیابان‌ها کشانده، چشمان زیبا و نرم او همچون حلقه‌ای است که مرا به خود می‌بندد.

هوش مصنوعی: عاشقانی که روشنایی درون دارند، توسط معلم عشق پرورش می‌یابند. دانه‌های خالص و زیبایی که در زمین پاک او وجود دارد، همان‌ها هستند که به رشد آنها کمک می‌کنند.

هوش مصنوعی: دل کسانی که تجربه کمی دارند، به خاطر درد و رنج عشق به بلوغ می‌رسد. عشق همچون آفتاب، محصولاتی را به بار می‌آورد که از دل آتشین آن سرچشمه می‌گیرند.

هوش مصنوعی: هر کسی که به جمع آوری دانش و تجربه بپردازد، می‌تواند در هر جایی که ضرورت باشد، به موفقیت برسد و آن دانش را به کار گیرد.

هوش مصنوعی: اگرچه به نظر می‌رسد صائب غمگین و ناراحت است، اما در واقع آن‌چه او را آزار می‌دهد، شادی و خوشی‌های دنیایی است که در دلش غم و اندوه را برمی‌انگیزد.