غزل شمارهٔ ۱۰۸۹

هوش مصنوعی: آن که باعث درد و رنج من شده، همان کسی است که در قیامت، لبخندش مانند گریبان پاره پاره من است.

هوش مصنوعی: شراب عشق با روح سبک‌بال ما درآمیخته است، وگرنه رنگ آسمان آبی از انگور آن تاک است.

هوش مصنوعی: برق، به دور از زمین به خاکساران سلام می‌دهد، و زمان خوشی آن کسی فرامی‌رسد که دانه‌اش در زمین پاک او قرار دارد.

هوش مصنوعی: در این بیت شاعر می‌گوید که حلقه زلف محبوب نباید مانع راه ما شود و همچنین به این نکته اشاره می‌کند که زندگی ما تحت تأثیر عوامل و شرایطی است که می‌تواند به ما آسیب برساند، مانند صیادی که در گردونه سرنوشت ما وجود دارد. به عبارتی، شاعر از خطراتی که ممکن است در مسیر زندگی‌اش وجود داشته باشد، صحبت می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که نباید اجازه دهیم آزادانه به سمت آن‌ها برویم.

هوش مصنوعی: مرگ از عشق و عاشق‌ها واهمه دارد، چرا که اگر بیفتد دستگیر کنن، آن‌ها در خاک کسی دیگر هستند.

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر عشق او مانند نعل ما در آتش می‌سوزد، از جذابیت‌های تند و آتشین وجودش ناراحت نمی‌شود.