غزل شمارهٔ ۱۰۷۰

هوش مصنوعی: خندیدن و خوشرفتاری با مهمان به مانند هدیه‌ای از گل است، در حالی که تنگ‌نظری و خسیس بودن باعث می‌شود که مهمان حتی کفش‌هایش را در برابر ما بگذارد و احساس ناراحتی کند.

هوش مصنوعی: پایبندی فقط به ظواهر و قوانین بدون درک عمیق و واقعی، مانند این است که با چشمان بسته در یک بیابان بمانید و راهی نداشته باشید.

هوش مصنوعی: بیان سخنان نزدیکان حق به شیوه‌ای تند و بی‌پروا، مانند زدن ضربه‌ای سخت به قلب احساسات است که به آرامی و با نزاکت باید منتقل شود. این نوع بیان، می‌تواند به‌جای ایجاد همدلی، به بروز قساوت و بی‌احترامی منجر شود.

هوش مصنوعی: دل عارفان هیچ مقصد دیگری جز محبت معشوق ندارد، و اگر دلی از آن عشق روگردان شود، در واقع از مقصود اصلی خود فاصله گرفته است.

هوش مصنوعی: اگر رئیس‌دولت لباس زیبایی بر تن داشته باشد، این به معنای آن است که او با گناه زیر دستانش چشم خود را می‌پوشاند.

هوش مصنوعی: جواب سرد و بی‌احساس می‌تواند باعث طرد کسانی شود که به کمک و همراهی نیاز دارند، و از این طریق فرصت‌های خوب و موفقیت‌های ناخواسته را از دست خواهیم داد.

هوش مصنوعی: در جمع‌ها باید مراقب باشیم که صحبت‌های پشت‌سر همدیگر نکنیم، زیرا این کار باعث ایجاد کینه و دوری میان دل‌ها می‌شود.

هوش مصنوعی: قرائت و خواندن اعمال و رفتار ما در زندگی، توجه کامل و دقت را می‌طلبد. هر چیزی که انجام می‌دهیم، دفتری از کارهایمان را می‌سازد که باید به آن اهمیت بدهیم و به خوبی آن را مرور کنیم.

هوش مصنوعی: اینکه وضعیت خود را برای افرادی که در خواب غفلت به سر می‌برند بیان کنیم مانند این است که نامه‌ای را در شکاف دیواری بگذاریم که به سرعت فراموش خواهد شد.

هوش مصنوعی: در دل‌های سنگین و سخت، نصیحت تاثیری ندارد، مثل این است که با تیغ بر روی سنگ بزنید؛ این کار تنها زحمت خود را هدر داده‌اید.