غزل شمارهٔ ۱۰۲۶

هوش مصنوعی: خروج از دنیای خواب و بی‌خبری بسیار دشوار است؛ مانند اینکه بخواهیم از گل و لایی که ما را گرفته، آزاد شویم. مبارزه با غفلت و به دست آوردن آگاهی کار آسانی نیست.

هوش مصنوعی: اگر جسمی به یک سمت افتاده باشد، برنگشتن آن و درست کردن دیواری که کج شده سخت است.

هوش مصنوعی: عاشق چگونه می‌تواند در وجودی مادی آرامش پیدا کند؟ مانند این است که بستن امواج دریا به ساحل کار سختی باشد.

هوش مصنوعی: پاک کردن روح از آلودگی‌ها و به لطافت رساندن آن کار ساده‌ای نیست؛ مانند این است که بخواهی زنگار را از یک آینه بزدایی و در عین حال یک گل را در عمق زمین حفظ کنی که این کار نیز دشوار است.

هوش مصنوعی: غیر از مرگ، هیچ چیز دیگری وجود ندارد. مانند اینکه مور از روی شهدی که افتاده، دل برمی‌گیرد، ولی این کار برای دل بر کنده شدن از زیبایی‌های شیرین دشوار است.

هوش مصنوعی: برای برقراری ارتباط عمیق و صمیمی، می‌توان در خلوت و تنهایی صحبت را آغاز کرد، چرا که زندگی در دنیای پرهیاهو و بدون آرامش و گوشه‌ای برای تمرکز، دشوار است.

هوش مصنوعی: می‌توان به راحتی زخم‌های عاطفی را از زیر برگ لاله پنهان کرد، اما دشوار است که خون رنج و درد ما را از دامن آن کسی که باعث این درد شده پاک کنیم.

هوش مصنوعی: در وجود کسی که از دانش و فهم خالی است، چطور می‌تواند ذهنی روشن و پرتوان داشته باشد؟ مانند حبابی که در یک دریا غم‌انگیز به وجود می‌آید، خارج شدن از چنین شرایطی بسیار دشوار است.

هوش مصنوعی: عشق باعث می‌شود که انسان بالاخره به کعبه و بت‌خانه (سمبل‌های دین و ننگ) برسد. در این حالت، فرد به سختی می‌تواند حق و باطل را از هم تشخیص دهد و چشمش در حیرت است.

هوش مصنوعی: هر کسی که مسیر طولانی‌ را در پیش دارد، نمی‌تواند در ابتدای راه با آرامش و راحتی استراحت کند؛ چرا که رسیدن به مقصد دشوار خواهد بود.