غزل شمارهٔ ۱۰۲۵

هوش مصنوعی: با وجود نزدیکی به معشوق، دل ما از او غافل است و مانند ماهی که از دریا زنده است، خود دریا را فراموش کرده است.

هوش مصنوعی: آسمان بی‌رحم به اشک‌های ما توجهی ندارد و صدف که گوش‌هایش سنگین است، از تلاطم دریا بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: چهره‌ی دل نمایانگر اسرار زندگی و جهان است، افسوس بر کسی که از این آینه‌ی صورت غافل است.

هوش مصنوعی: چشم ظاهری و فریبنده نمی‌تواند به عمق و حقیقت روح پی ببرد. مانند سوزنی که در دستان دجال است، این چشم از حال و ویژگی‌های عیسی بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: جان نمی‌داند که مرگ چه زمانی به سراغش می‌آید و چگونه به سراغش خواهد آمد. او از سرکشی و جنون موجود در دل سنگ سخت بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: انسان وقتی شدیداً به دنیا مشغول می‌شود و از زیبایی‌های آن لذت می‌برد، فراموش می‌کند که مرگ هم در انتظار اوست. همچنین، مانند یک کودک که در حین تماشای چیزی جذاب، توجهی به معلم خود ندارد، او هم غافل از واقعیت‌هایی مانند مرگ می‌ماند.

هوش مصنوعی: هند به مانند دنیای فریب‌کار است و ایران نماد آخرت به حساب می‌آید. هر کسی که به فکر آینده و زندگی پس از مرگ نباشد، در دنیا مغرور و غافل است.

هوش مصنوعی: اگر به دلیل فقر، ظرفی برای کمک کردن به ما وجود ندارد، چرا هنوز خم شراب از تشنگی ما غافل است؟

هوش مصنوعی: دام‌ها در زیر خاک، در کمین غزال‌ها هستند؛ اگرچه به ظاهر، لیلی خود را از مجنون شیدا پنهان کرده است.

هوش مصنوعی: در مرکز پرگار، احساس گمبودی و سردرگمی وجود دارد که در آغوش گل شبنم نشسته است و از زیبایی‌های آفتاب غافل است. این تصویر نشان‌دهنده حالتی است که زیبایی‌های پیرامون نادیده گرفته می‌شود و انسان در درون خود دچار سردرگمی و سرگشتگی است.

هوش مصنوعی: در این دنیا هیچ چیزی جز بی‌خود بودن وجود ندارد و افسوس بر کسی که از این فضای آزاد و گسترده غافل است.