شمارهٔ ۳

آن محبوبی که هیچ سروی از نظر قد و قامت به زیبایی و بلندیِ او نمی‌رسد، با همه یک‌رنگ، صادق و همراه است؛ اما فقط با ما کج‌رفتاری، بی‌وفایی و نامهربانی می‌کند.

آغوش و بسترِ فراخ، سپید و سیمینِ او برای همه جایِ پذیرش دارد، اما تنها من هستم که از آن محروم شده‌ام و جایی ندارم.

پرهیزگاری و بندگیِ من بسیار شگفت‌انگیز و عجیب است؛ چرا که سفره‌ای از یغما و بذلِ همگانی برپاست و همگان از آن بهره می‌برند، اما هیچ سهم و بهره‌ای از آن روزیِ من نمی‌شود!

طالع و بختِ ماهیِ وجودِ من چنان بد و شور‌چشم است که با وجود قرار داشتن در میانِ آبِ دریا، سهمی جز تشنگی، حسرت و ناکامی از آن ندارد.

ای کسی که در زیبایی از همهٔ اهلِ جهان برتر و سرآمد هستی، پیمان‌شکنی و بی‌وفایی مکن؛ زیرا بی‌وفایی کردن، کاری ناپسند است و با زیباییِ تو هماهنگی ندارد (زیبا نیست).

اگر تو می‌توانی دوری و فراقِ دوستانت را تحمل کنی و صبور باشی، بدان که دوستان طاقتِ دوریِ تو را ندارند و دلشان صبور و شکیبا نیست.

هیچ شبی بدون حضورِ تو بر من نمی‌گذرد که کیر من چون سنگِ خارا سخت و افراخته نشود.

آن اندازه که آب منی در کون تو است، هیچ سقّائی در مَشکش آب ندارد.

چرا سر کیر ما نمی‌روی؟ مگر میل و رغبتی به تماشا کردن و تفریح نداری؟

ای دلبر زیبا، من چه گناهی کرده‌ام که تو هیچ تمایلی به همنشینی و هم‌سخنی با من نداری؟

آرزو و حسرتِ گرفتن بوسه‌ای از دهانِ تو بر لب‌هایم باقی مانده است، اما توان، جرئت و مجالی (یارا) برای این کار ندارم.

با هم‌خوابی با من، به من یاری برسان و دستم را بگیر؛ چرا که من خواسته‌ای بیش از این در دل ندارم.