حکایت شمارهٔ ۴

شخصی دل از کف داده بود و دست از حیات شسته، راه وصول به منظورش پرآسیب بود و در آن راه گمان مرگ و بیم نابودی می‌رفت.

آن طعمه نبود که فراچنگ شاید آورد و یا پرنده‌ای که اسیر توان کرد.

چون در دیدهٔ یارِ زیباروی سیم و زر تو بهایی نیارد و با آن کامی نتوان یافت، آن مال به نظرِ تو با خاک برابر آید.

هوش مصنوعی: پس به او توصیه کردند که از این فکر باطل دست بردارد که افرادی مانند او به این آرزو گرفتارند و تحت فشار قرار دارند.

نالید و گفت:

به یاران بگو که مرا پند مدهید که من به هواخواهی او چشم دوخته‌ام؛ 

مردانِ پیکار به قوّتِ بازو دشمن را تباه کنند و زیبایان به نیرویِ عشق یاران را از پای در آورند.

خلافِ آیینِ دوستی است که به هوایِ جانْ دل از عشقِ یار بردارند.

تو که به خودپرستی گرفتاری، هوسبازی دروغگویی.

اگر به معشوق نتوان رسید، شایسته و سزاوارِ دوستاری آن است که در جستجویش جان سپارند.

اگر تواند بود که دامانِ وصلِ دوست به دست آرم [از بخت شُکر دارم] و اگر نه چندان در طریقِ عشق پویم که بر درگهش وداع حیات گویم.

پیوستگان و خویشاوندان که حال و کارش می‌دیدند و دلشان بر عمرِ تباه و روزِ سیاهِ او می‌سوخت، وی را اندرز دادند و سپس زنجیر بر پایش نهادند ولی فایده‌ای نداد.

جای بسی رنج دل و تألمِ خاطر است که پزشک به شکیب و پرهیز (یا داروی تلخ) دستور می‌دهد ولی طبیعتِ آزمند را شکَر بایسته و لازم است. (یعنی شکر می‌خواهد)

این سخن به گوشَت رسیده است که دلبری زیباروی در نهان با دلباخته‌ای می‌گفت:

تا تو به خویشتن پرداخته و دست از هستی نشُسته‌ای مرا در نظرِ تو قدر و بهایی نباشد و به حقیقت عشق نتوانی رسید و جمال مرا چنانکه باید نتوانی دید.

به پادشاه‌زاده‌ای که مدنظر عاشق بود خبر دادند که جوانی در میدان شهر با پافشاری ایستاده است. خوش‌طبع و شیرین‌زبان است و سخن‌های لطیفی میگوید و دیگران نکته‌های تازه‌ای از او می‌شنوند. به نظر می‌آید که این جوان دل‌آشفته است و شوری در سر دارد!

پسر دریافت که این شخص را به او تعلّقِ خاطری‌ست و این غبارِ فتنه را خود پراکنده است.

آنکه مرا به تیغِ عشق هلاک ساخت دگر بار به نزدم بیامد، گویی که وی بر شهیدِ خود رحمت آورد.

هر چند مهربانی نمود و از وی سوال کرد از کدام سرزمینی و چه نام داری و چه حرفه و کاری توانی، بدان سان غرقهٔ دریای عشق بود که فرصتِ دم زدن نیافت.

اگر تمامِ (هفت هفتمِ) قرآن را از حفظ تلاوت توانی، چون دلت به شورشِ عشق پریشان شد از خواندنِ حروف الفبا هم فرو مانی. 

شاهزاده گفت: با من از چه سخن نمی‌گویی؟ که از جمعِ صوفیانم، نه، که غلامِ حلقه به گوش و چاکرِ زر خرید آنانم.

آن وقت به نیروی انس و دلجوییِ یار از میانِ شوریدگی و برخوردِ موج‌های دریای عشق و دوستی سر برداشت و گفت:

محال است که از هستیِ من نشانی بر جای مانَد، آنجا که تو باشی یا تو زبان به سخن گشایی و مرا مجالِ گفتار باشد.

هوش مصنوعی: او این را گفت و فریادی کشید و جانش را به حقیقت سپرد.

اگر دوست بر آستانِ خانهٔ دوست شهید افتد، شگفت نیست؛ شگفت آن است که یار به دیدارِ یار برسد و زنده مانَد و جان به سلامت بَرَد.