حکایت شمارهٔ ۸

درویشان چند سکّهٔ سیم (نقره) در بهای کالای نسیه به بقّالی در شهر واسط (در عراق کنونی) بدهکار بودند.

آن بقال هر روز طلب خود را می‌خواست و با آنها با تندی و بد سخن‌می‌گفت.

آن جمع و یاران از درشت‌گویی او رنجیده‌خاطر بودند اما راهی جز تحمل نیز نبود.

شخص آگاه و دانایی در آن میان گفت‌: نفس (و شکم خالی) را با وعده‌، مشغول و سرگرم کردن آسان‌تر از وعده‌دادن (تسویه حساب) به بقال است.

آدمی همان بهتر که از خیر مهتران چشم‌پوشی کند اما رنج بدزبانی و تحقیر دربانان و نوکران آنها را بر خود روا ندارد.

در آرزوی گوشت جان سپردن‌، آسان‌تر است تا به رسواییِ‌ وام (قرض) خواستن قصّابان گرفتار آمدن.