حکایتِ شمارهٔ ۴۲

صاحبدلی مرد جنگاور و زورمندی را دید که بشدت عصبانی است و کف بر دهانش نشسته

گفت: این مرد را چه پیش آمده است؟

گفتند: کسی به او فحاشی کرده است.

صاحبدل گفت: این انسان پست هزار من سنگ را بلند می‌کند اما نمی‌تواند یک کلام تند را تحمل کند.

خویشتن را به زورمندی مستای و ادعای مردانگی و مردمی به یک سو نِه تا وقتی که اسیر نفس بدفرمای فرومایه باشی مهم نیست مرد باشی یا زن باشی (انسان نیستی)

اگر توانی به نوشِ محبّت دهانی شیرین کن و کامِ دلی بر آر، چه نامردی و نامردمی است که به قهر مشتی بر دهانی کوبی یا بر کسی جفایی روا داری.

کسی که آدمی‌خوی نیست نامردم و فرومایه است، اگرچه به نیرو پیشانیِ فیل تواند شکافت.

فرزندانِ آدم خاکی‌نهادند، پس اگر فروتن و افتاده نباشند، آدمیزاده به شمار نیایند.