حکایت شمارهٔ ۴۰

گروهی از ناپروایان فرومایه به مخالفت صوفی‌ای برخاستند و دشنام‌ها به وی دادند و بزدند و بیازردند.

از بی‌تابی به نزد مرشدِ راه‌شناس گله برد که چنین وضعی روی نمود.

پیر گفت: ای فرزند، دلقِ درویشان لباسِ خشنودی است در برابر هر حادثه؛ هرکس در این جامه بار ناکامی نبرد، درویش نیست و ادّعایش باطل است و جامهٔ درویشی بر وی ناروا.

دریای پهناور به افتادنِ سنگی گل‌آلود نگردد. صوفی‌ای که زود آزرده شود هنوز آبی است باریک و اندک ژرفا.

اگر ترا آسیبی رسد، بردبار باش، چه به بخشودن بر بَدان دل از آلایشِ گناه (کینه‌جویی و انتقام) منزّه توان داشت.

ای برادر چون پس از مرگ خاک خواهی گشت، پیش از آنکه بمیری و به خاک بدل شوی فروتن باش.