حکایت شمارهٔ ۳۹

شخصی در میانه راه مست و ناهشیار بود و کنترل خود را از دست داده بود.

عابدی از کنار او عبور کرد و در حالی که او در وضعیت نامناسبی بود، به او نگاه کرد.

چون به ناشایستی (خطایی) بگذرند، جوانمردانه بگذرند (و چشم بپوشند)

چون بزهکاری را بینی،‌ پرده‌پوش و بردبار باش. ای که کارِ مرا زشت می‌شماری چرا کریمانه بر من نمی‌گذری؟ (و چشم نمیپوشی؟).

ای پرهیزگار از بزهکار اِعراض مکن و به چشم عفو و اغماض در وی ببین.

اگر من به عمل رادمرد و نکوکار نباشم، تو بر من کریم‌وار بگذر و به دیدهٔ بخشایش بنگر.