حکایت شمارهٔ ۳۱

از صحبت و معاشرت با دوستانی که در دمشق داشتم رنجش و ملامتی برایم پیش آمده بود؛ به سوی بیابان بیت‌المقدس روی نهادم و با حیوانات مأنوس شدم (یعنی شب و روز در بیابان بودم)

تا اینکه اسیر فرنگیان شدم و مرا همراه جهودان در خندق (اطراف شهر) ترابلس به کار گِل مجبور کردند.

یکی از سران و بزرگان شهر حلب‌، که با هم آشنا بودیم، از آنجا گذر کرد؛ مرا دید و شناخت و گفت: فلانی! این چه حالت و وضعیت است؟

گفتم‌: چه بگویم!

من از آدمیان به کوه و دشت گریختم زیرا از اشتغال به خدا نمی‌توانستم به آدمیان بپردازم.

حالا خود حدس بزن که وضع من الان چگونه است که در طویله نامردمان باید به‌سر ببرم؟

پای در زنجیر پیش دوستان بهتر است که با بیگانگان در گلستان و باغ.

دلش بر حال من سوخت و با ده دینار مرا از اسارت آزاد کرد و با خود به حلب برد و در آنجا دختری را که داشت به عقد من در آورد به صد دینار (مهریه)

مدتی گذشت؛ (آن زن)‌، بداخلاق و ستیزه‌گر و ناآرام بود؛ شروع به گستاخی و بد گفتن به من کرد و آرامش و آسایش را از من سلب کرد.

اگر مرد خوشخو را زنی زشتخو باشد، خانه در همین جهان بر وی جهنّم است.

پناه بر خدا از یارِ بد، پناه بر خدا از همسر ناسازگار! پروردگارا، ما را از درد و شکنجهٔ دوزخ نگاهدار!

پس زبان نیش و طعنه را باز کرد و می‌گفت: تو همان نیستی که پدرم از اسارت فرنگیان آزاد کرد و با پول خرید؟

گفتم‌: بله من همانم که پدرت با ده دینار از اسارت فرنگ آزاد کرد و با صد دینار به دست تو گرفتار کرد!

شنید‌ه‌ام که آدم بزرگی، روزی گوسفندی را از چنگ و دهان گرگ رهانید.

شب‌هنگام کارد بر گلوی گوسفند کشید، جانِ گوسفند به زبانِ حال از وی به فریاد آمد که:

از چنگال گرگ مرا نجات دادی؛ اما عاقبت فهمیدم که گرگ (واقعی) خودت بودی.