حکایت شمارهٔ ۳۴

(هارون الرشید پنجمین خلیفه عباسی که در طوس درگذشته است) ؛ یکی از پسران هارون الرشید خمشگین به نزد پدر آمد و گفت : فرزندِ یکی از سرهنگ ها به من دشنام مادر داده است.

هارون از صاحب منصبان و بزرگان دولت پرسید : مجازات چنین فردی باید چگونه باشد ؟ 

نظرات متفاوت بود : یکی به کشتن او دیگری به بریدن زبان او و شخص دیگری به مصادره اموال و تبعید کردنش رای دادند.

هارون گفت : ای پسر بزرگواری آن است که او را ببخشی و عفو کنی و اگر نمیتوانی او را ببخشی تو هم به او دشنام مادر بده اما نباید کینه جویی تو از حد بگذرد زیرا در این صورت ما ظالم می شویم و طرف مقابل خود را مظلوم و دارای حق شکایت می داند.

در نزدِ انسان خردمند مرد( انسان عاقل و شایسته )  کسی نیست که با فیلی خشمگین ستیز و  جنگ کند ( زیرا این کار هم نابخردانه است هم خود ویرانگر)

خشم آزمونی است که انسانِ خردمند و بااخلاق را از دیگران جدا می‌کند؛ مردِ حقیقی کسی است که تحتِ تأثیر خشم، کنترلِ گفتار و رفتار خود را از دست نمی‌دهد و از گفتنِ کلماتِ ناروا، توهین‌آمیز یا ناشایست پرهیز می‌کند.