بخش ۲۴ - حکایتِ صبرِ مردان بر جفا

شنیده‌ام که در ولایت «وخش» از مهان، شخصی بود که خلوت گزیده‌بود.

عارف و فقیر به‌معنای کلمه نه فقط یک عارف به‌لباس و ظاهر که به مردم دست‌ حاجت دراز کند.

نیکبختی به‌او دری گشوده بود و او در خلوت و به‌دور از دیگران بود.

شاعری نادان با بی‌شرمی از او بد گفت.

که وای از این حیله و ریا که او دارد و همچون دیو‌، خود را بجای سلیمان جا می‌زند.

این‌ها خود را پاک نشان می‌دهند (یا مدام وضو می‌گیرند) اما هدف‌شان چیز دیگری است. (یعنی مثل گربه زاهد هستند که قصد جلب اعتماد موش‌ها را دارد)

برای خودنمایی و نام‌، ریاضت‌کشی می‌کنند و نام‌شان همچون بانگ طبل تهی تا دوردست می‌رود.

اینها را می‌گفت و جمعی مرد و زن دور او جمع شده‌بودند و تفریح می‌کردند.

شنیده‌ام آن پیر دانای اهل وخش، بگریست و گفت خدایا این بنده گناهکار را نعمت توبه ببخش.

و اگر راست گفت مرا نعمت توبه ببخش، ای خداوند پاک! تا هلاک و گمراه نشوم.

کار عیب‌جوی خود را پسندیدم زیرا خوی بد مرا به‌من نمود و نشان داد.

اگر آن هستی که دشمنت می‌گوید رنجیده مشو و اگر آن نیستی که او می‌گوید پس به‌او بگو «برو و هرچقدر می‌خواهی اندیشه باطل کن»

اگر یک نادان، مِشک را بدبو خواند‌، تو شاد باش که او بی‌خود و پراکنده گفت.

وگر درباره پیاز این حرف را گفت، پس راست می‌گوید و به‌او بگو هرزه مگو.

نگیرد آدم روشن‌دل و پاک‌ضمیر، زبان‌بندِ دشمن ز هنگامه‌گیر

عاقلانه و خردمندانه نیست که آدم دانا، گول یک حیله‌گر را بخورد.

آن‌که داناست زبان بداندیش و بدخواه را بر خود می‌بندد.

تو درست‌کار و نیکورفتار باش تا آدم بداندیش فرصت عیب‌جویی از تو را پیدا نکند.

اگر حرف‌های دشمن تو را آزار می‌دهد ببین چه عیبی بر تو می‌گیرد پس آن‌را انجام مده.

جز کسی را که عیب‌های مرا بر من آشکار می‌کند، نکوگوی‌ِ خود نمی‌دانم.