بخش ۲۰ - حکایت

شخصی در وصف «سعد زنگی» (که رحمت خدا بر او باد) ثنایی سرود.

سعد زنگی به او سکه‌ها داد و او را عزیز داشت و به او مهربانی کرد.

وقتی که آن شخص نقش الله و بس (فقط خدا) را بر روی سکه‌ها دید شوریده شد و لباس‌های خلعت (را که به هدیه گرفته بود) کند.

از آن هیجان و شور چنان بی‌تاب شد که به‌سوی بیابان و خارج شهر گریخت.

یکی از ساکنان دشت و صحرا از او پرسید که «چه‌شد که حال تو این‌چنین دگرگون شد؟»

تو اول به (سعد زنگی) احترام گذاشتی ( و او را ثنا گفتی) نباید اینچنین به او پشت می‌کردی و بی‌احترامی.

خندید و پاسخ داد: من اول از بیم و امید (حاکم) مثل بید می‌لرزیدم.

اما در آخر برای پیروی از فرمان «فقط خدا»، دیگران در چشمم ناچیز گشتند.

در سرزمین شام غوغا و آشوب به‌پا شد و پیرمردی نیک‌سیرت را به‌اسیری گرفتند.

سخن او را، وقتی که بر دست و پای او بند می‌زدند، هنوز فراموش نکرده‌ام که 

اگر دستور سلطان نیست، چه کسی جرأت دارد این‌کارها را انجام دهد و غارت کند؟

شایسته است که چنین دشمنی را که از طرف دوست مأمور شده، دوست‌داشته‌باشم.

اگر بزرگی و جاه و مقام است یا ذلت و خواری؛ من همه‌چیز را از حق و پروردگار می‌بینم نه از فلان و بهمان.

ای آدم خردمند و دانا! از هیچ بیماری و دردی مترس و اندوهگین مباش وقتی‌که حکیم داروی آن‌را برای تو می‌فرستد.

هرچه که از دست دوست به تو می‌رسد، بپذیر؛ زیرا حکیم از بیمار داناتر است.