بخش ۱۹ - گفتار اندر نکوکاری و بدکاری و عاقبت آنها

آدم نیکوکار، بدی نمی‌کند؛ کسی که نیک‌بخت است، بدی نمی‌کند.

آدم بدکار و شرّ هم به‌دنبال بدی است همچون عقرب که کمتر در خانه خود می‌ماند (و در بیرون به‌دنبال شرّ و نیش زدن است)

اگر به‌دنبال نیکی و خیر رساندن به‌دیگران نیستی‌، بدان که گوهر ‌(ذات) تو مانند سنگ خارا بی‌ارزش است.

ای دوست گرامی و نیک‌خو، اشتباه گفتم زیرا در آهن و سنگ خارا و روی هم منفعت هست.

ننگ چنین آدمی مرده باشد بهتر است زیرا سنگ هم از او بهتر است.

چنین نیست که هر آدمیزادی از حیوان بهتر باشد؛ حیوانات از آدمی‌زادهٔ بد و بدکار بهترند.

انسان دانا و خردمند از حیوان بهتر است‌، نه آن انسان که همچون حیوانات وحشی به‌مردم حمله می‌کند و صدمه می‌زند.

اگر انسان بجز خوردن و خوابیدن چیزی نداند؛ چه فضیلت و برتری نسبت به چهارپایان دارد؟

سوار بدبختی که اسب دارد، اما ایستاده است؛ آدم پیاده از او پیشی می‌گیرد. (یعنی آدمی باید از عقل و خرد خود بهره ببرد)

کسی نبوده که جوانمردی و نیکوکاری کند و از آن بهرمند و شادکام نشده‌باشد.

همچنین در عمر خود نشنیده‌ام که آدم بد، سرانجام خوبی داشته‌باشد.