شمارهٔ ۲

هوش مصنوعی: من از دوری دوست به درگاه حق شکایت می‌کنم، مانند صبحگاه که بر گلستان، پر از غم و ناله‌ام.

اگر تقدیر انتقام من را از تو نگیرد،با آه دل تقدیر را می سوزانم

هوش مصنوعی: وقتی تو با زیبایی‌ات درخشان می‌شوی، مانند پروانه‌ای که دور تو می‌چرخد، حیاط من در آتش عشق تو می‌سوزد.

هوش مصنوعی: در صورتی که بر سر مزار من کمی توقف کنی و به یاد من باشی، حتی اگر درون خاک آرام نگیرم.

هوش مصنوعی: جهان همین‌گونه است و همیشه همین‌طور خواهد بود، تا زمانی که وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: با یک حرکت می‌تواند تاج و دیهیم و گوشواره را به پادشاهی بدهد.

هوش مصنوعی: تو در زیر زمین، خاک را خراب کردی و زمین آن‌ها را از زحمت به دست آورد.

هوش مصنوعی: از جان تو کمی خون خشکیده افتاده و زیر پای تو قرار گرفته است.