شمارهٔ ۱۸ - زمانه

رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۱۸ - زمانه

زمانه پندی آزادوار داد مرا

زمانه چون نگری سر به سر همه پند است

به روزِ نیکِ کسان گفت: تا، تو غم نخوری!

بسا کسا که به روزِ تو آرزومند است

زمانه گفت مرا خشم خویش دار نگاه

که‌را زبان نه به بند است، پای در بند است

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:قصیده

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

زمانه پندی آزادوار داد مرا

زمانه چون نگری سر به سر همه پند است

زمانه به من پندی بسیار ارزشمند داد که اگر آنگونه که درخور است به زمانه نظر کنی(نکو بنگری) سراسر پند و اندرز است.

به روزِ نیکِ کسان گفت: تا، تو غم نخوری!

بسا کسا که به روزِ تو آرزومند است

[زمانه] گفت: تا(در این عبارت به معنای زنهار، آگاه باش)، نسبت به روز خوب دیگران غم مخور چرا که بسیاری به همین روز تو(حال تو) آرزومند هستند.

زمانه گفت مرا خشم خویش دار نگاه

که‌را زبان نه به بند است، پای در بند است

[زمانه] گفت: که بر خشم خویش مسلط باش، چراکه هرکس‌که زبانش را مهار نکند‌، پای‌دربند و گرفتار خواهد شد.