غزل شمارهٔ ۹۳

هوش مصنوعی: وقتی که در نگاه من نمی‌گنجی و به من نیکی نمی‌کنی، چرا از پنهان بودن بیرون نمی‌آیی و خودت را نشان نمی‌دهی؟

هوش مصنوعی: عقل و حس نمی‌توانند تو را به طور کامل درک کنند، و تو در قالبی محدود جا نمی‌گیری.

هوش مصنوعی: جانم به لب رسیده از انتظار، اگر تو نمی‌آیی، تسلیم می‌شوم.

هوش مصنوعی: همه جا پر از سر و صدا و هیاهو است، با اینکه تو هرگز به بیرون نمی‌آمدی.

هوش مصنوعی: زمانی که دل‌دیوانگان بخواهند انتقام بگیرند، تو با ناز و ضیافت خودشان نمی‌توانی به مقابله بیایی.

هوش مصنوعی: ما در انتظار تو به خاطر دوری‌ات جان می‌دهیم، اما تو دیگر از در ما وارد نمی‌شوی.

هوش مصنوعی: ای اشک ریخته شده چرا از چشمانم نمی‌ریزی؟ دلم به شدت شکسته و نمی‌توانم از ناراحتی رها شوم.

هوش مصنوعی: زندگی را نمی‌شناسی و نمی‌فهمی تا زمانی که با درد و غم عشق روبرو نشوی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که حتی یک تار موی تو باقی است، نمی‌توانی از من خداحافظی کنی.

هوش مصنوعی: تو گفتی که از کارهایم دیگر نشانی نمانده است، پس چرا هنوز به پایان نمی‌رسد؟

هوش مصنوعی: هرگز نرو که در چشمان من، هیچ چیز به اندازه تو خوشایند نیست و دیگر هرگز نمی‌توانی به این صورت برگردی.

هوش مصنوعی: زندگی تو به پایان می‌رسد و هیچ مقداری از توشه برای سفر آخرت آماده نکرده‌ای. انگار که اصلاً قرار نیست در این سفر شرکت کنی.

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌توانم به سر بروم، ای عمر، چرا نمی‌گذری و تمام نمی‌شوی؟