غزل شمارهٔ ۸۶

هوش مصنوعی: بهار، شراب، عشق و جوانی را غنیمتی بدان و از آن‌ها بهره‌برداری کن تا زمانی که می‌توانی.

هوش مصنوعی: زلف سیاهش به من نشان داد که چگونه می‌توانم روزهای بد را تجربه کنم و چشمانش به من یاد داد که چگونه در برابر این روزهای سخت احساس ناتوانی کنم.

هوش مصنوعی: من جز اشتباه چیزی از او نمی‌بینم و چهره‌اش وفاداری را نمی‌شناسد، همچون هندی‌ها.

هوش مصنوعی: من یک دلداده و ناکام هستم که تلاش می‌کنم گل‌های داغی را برای باغبانی پرورش بدهم.

هوش مصنوعی: هر چه دربارهٔ رضی بپرسی، او را می‌توان غلام تو یا هر چیزی که بخواهی خطاب کنی.