غزل شمارهٔ ۱۴

هوش مصنوعی: عشق تازه‌ای در قلبم شعله ور شده و همچنان مرا درگیر کرده است. آه، این چه آتشی است که در درونم زبانه کشیده است.

هوش مصنوعی: ای کاش ای دل، از نگرانی‌های زمانه کمی آرامش بیابی، زیرا دامن محبوب بر اثر فشار، در دستانم گرفته شده است.

هوش مصنوعی: آن گوهر درخشان از قدرت و تسلط بر جهان به ویژه خاصیت جواهر سلیمان بهره‌مند شده است.

هوش مصنوعی: از هر سو که می‌شنوم، صداهایی شنیده می‌شود که نشان می‌دهد دریاچه عشق به شدت پرآشوب و متلاطم است و طوفانی بزرگ در آن وجود دارد.

هوش مصنوعی: دل من در حال و هوای خراب و پریشان است و مثل شب‌هایی که در آن‌ها غریبانه احساس تنهایی و اندوه می‌کنیم، به شدت ناراحت و اندوهگین است.

هوش مصنوعی: درد و ناله من به اوج رسیده است، انگار که دکتر از بهبود و درمان من ناامید شده است.

هوش مصنوعی: دختر زیبایی با لباس نیلی و موهای آشفته، دلی شکسته و در حال برگزاری مراسم سوگواری است. او به چه حالتی در این مراسم آمده و چه وضعیتی دارد؟

هوش مصنوعی: ای صوفی، بیا! بدان که کعبهٔ واقعی و هدف اصلی در دل آدمی است. حاجی که بدون هدف و معنای درستی به راه افتاده، فقط در بیابان سرگردان است.

هوش مصنوعی: بارالها، به کجا بروم وقتی که در زیر آسمان، در هر مکانی که می‌روم، احساس زندان می‌کنم؟

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که نمی‌توان به سادگی دل را به نسیم آرامش بخش طبیعت باز کرد، چرا که دل در غم دوری عزیزانش گرفته و گرفتار است.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم بپذیرم که کسی برای تو رضا و خوشنودی‌ات، مثل یک کافر رفتار کند؛ زیرا گناه و درد دل مسلمانان را نمی‌توان نادیده گرفت.