غزل شمارهٔ ۱۲

هوش مصنوعی: عشق و زیبایی معشوق، چنان در دل انسان تأثیر می‌گذارد که حتی ماه هم در مقایسه با زیبایی او کمرنگ و بی‌روح به نظر می‌رسد. عشق به محبوب، دل را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد و آدمی را دچار حسرت و longing می‌کند.

هوش مصنوعی: در روز جدایی از تو، خود را در تنگنا می‌بینم و نمی‌دانم حالت بی‌تو چگونه است.

هوش مصنوعی: اگر دل نتواند از نور عشق روشن شود، دیگر دل همچون کلیسای فرنگ، سرد و پوچ خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر کسی را به نامش بشناسی، در حقیقت او را به یک قید محدود کرده‌ای. عشق چیزی است که فقط کسی می‌فهمد که در غم و درد زندگی را تجربه کرده باشد.

هوش مصنوعی: هرچند که او با نگاهی خاص به صلح دعوت می‌کند، اما طرز رفتار و نازش همچنان حاکی از جنگ و دلشکستگی است.

هوش مصنوعی: دست به حمایل است و بر دوش قرار دارد، چشمانش به ساقی دوخته شده و گوش به صدا و نوازش نی داده و به نغمه چنگ گوش می‌دهد.

هوش مصنوعی: مرد قلندر از هیچ چیز نمی‌ترسد، زیرا آغاز راه او به سوی فنا و نابودی به اندازه‌ای بزرگ است که به مانند طعمه‌ای برای نهنگ می‌ماند.

هوش مصنوعی: زخمی که به من زده‌اند، شبیه درد و رنج است؛ اما این را هم می‌دانم که درمان و آرامش آن زخم، به اندازه خود زخم دشوار و عمیق است.

هوش مصنوعی: بگذار همه جهان نابود شوند، او هیچ اهمیتی نمی‌دهد. بگذار همه انسان‌ها از بین بروند، او هیچ عیبی نمی‌بیند.

هوش مصنوعی: عیش و خوشی جوانی به پایان رسیده و تو در فکر مشکلات و غم‌های پیری هستی، پس بلند شو و وقت را تلف نکن.

هوش مصنوعی: به دلیل فراق تو، به قدری قامت من کشیده شده که به تیر و تیرکمان شباهت دارد.

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف زیبایی و جذابیت دهان معشوق اشاره دارد و می‌گوید که هر چه درباره آن زیبا بگوییم، باز هم کم است. در ادامه نیز به این نکته اشاره می‌کند که دیگر نمی‌توان ادامه داد زیرا کلمات و قافیه‌ها به تنگی افتاده‌اند و در واقع نمی‌توان حق مطلب را درباره آن زیبایی ادا کرد.