رباعی شمارهٔ ۱۷۸

هوش مصنوعی: چقدر دیگر باید از تو فرار کنم و خودم را به رخش کشانده و ناز کنم؟ من به صورت آشکار از تو دور می‌شوم و تو همچنان به رازهایم اشاره می‌کنی.

هوش مصنوعی: در آن روزی که دوباره من را دعوت به حضور کنی، آن‌قدر از شرم و خجالت به خودم می‌زنم که به مگسی می‌ماند که بر سرش می‌زند.