غزل شمارهٔ ۸۰

هوش مصنوعی: این همه پروانه‌ها که از دو طرف شمع ما سوخته‌اند، نشان‌دهنده‌ی این است که ما در تاریکی شب به دنبال راهی برای رسیدن به شبستان و آرامش هستیم.

هوش مصنوعی: اگر کسی که به او دوستی می‌گوییم، واقعاً دوست باشد، پس چرا این همه ظلم و ستم وجود دارد؟ و این همه بی‌نظمی و شلوغی چرا به وجود آمده است، اگر حقیقتاً سرزمین ما از آن اوست؟

هوش مصنوعی: چرا نرگس سرمست محبوب، زجر و آزار را نمی‌پسندد؟ زیرا از طرف او ظلم وجود دارد و از جانب ما رضایت و خوشنودی.

هوش مصنوعی: اگر محبوب ما به فریاد ما گوش دهد و از این ستم و ظلم بکاهد، از او هیچ چیزی را درخواست نخواهیم کرد.

هوش مصنوعی: خوانندهٔ مجلس گفت که از لب او نکته‌ای شنید که توجه حریفان را جلب کرد و شور و حال مستان را بیشتر کرد.

هوش مصنوعی: همه به خاطر یاد زیبایی رخش، لباس‌های خود را کنار گذاشتند، هرچند که از آن لباس‌ها، لباس ما مانند یک قبا به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: در شب تاریک و پر از غم، وقتی که همه جا را دلتنگی و افسردگی فرا گرفته، چطور ممکن است شعله‌ای از شمعی نور ببرد؟ در حقیقت، این نور از وجود خداست.

هوش مصنوعی: او گفت: وقتی به خاک من قدم می‌گذاری، سر را زمین نگذار. نمی‌توانم سرم را روی زمین بگذارم، مگر در جایی که پای تو است.

هوش مصنوعی: اگر آن شخصی که به عشق بیمار می‌رسد، قدمی بردارد، ما چه دلیلی داریم که از کرم و لطف او عذرخواهی کنیم؟

هوش مصنوعی: من و ارزشم در دل او قرار گرفت، اما شدت علاقه‌ام بیشتر شد و ارزش محبت کم‌تر گردید.

هوش مصنوعی: اگر کسی دلی را از تو برده باشد، نگران نباش. چون آنکه دل را برده، با تو آشناست و به خوبی می‌داند چقدر برایت مهم است.