غزل شمارهٔ ۷۸

هوش مصنوعی: نسیمی از گل به وزیدن آغاز کرده است، ای ساقی! می نوشیدنی شبانه را بیاور که این روز متعلق به ماست.

هوش مصنوعی: در باغ، گل‌ها در هر گوشه‌ای باز شده‌اند و بلبل در هر سمت، آواز می‌خواند و خود را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در سایه گل نروی، نمی‌توانی در دستت جام بگیری و آرامش بلبلان را که می‌پرسند از کجا آمده‌اید، حفظ کنی.

هوش مصنوعی: هر لحظه مانند بنفشه به خودم می‌روم و از فکر جام لاله که چرا از شراب خالی است، تفکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای یار زیبا، عود را روشن کن تا بتوانیم لذت ببریم و دل ببازیم. ای نوازنده، به نوازش خود ادامه بده تا بتوانیم از دلخوری‌ها و غم‌های گذشته بگذریم.

هوش مصنوعی: تنها عشق است که ارزش دارد و هر هوس دیگری که بعد از آن به کار گرفته شود، بی‌فایده است. همچنین هر عملی که پس از این انجام دهی، اگر بر اساس عشق نباشد، بی‌نتیجه خواهد بود.

هوش مصنوعی: من زندگی‌ام را در کنار گل سپری می‌کردم اگر به من راهی برای افزایش عمر گل داده می‌شد، و حالا که زمان می‌گذرد، باید به این واقعیت‌ها توجه کنم.

هوش مصنوعی: وقتی گلی که روی خود کلاه دارد، ما را ترک می‌کند، جای تعجب نیست اگر لباس رزم از تن بیرون کند.

هوش مصنوعی: ای جوان تازه‌وارد که به آب رسیده‌ای، اگر داستان زندگی‌ات را از ما بشنوی، کاملاً طبیعی است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که ما به زیبایی گل بنگریم، مانند هلیم (که در اینجا به معنای نرمی و انعطاف است) از می و لذت دست نمی‌کشیم، هرچند که دیگران ما را سرزنش کنند.

هوش مصنوعی: غیر از یاد بید و سرو، چیز دیگری در حضور اوحدی نکن، زیرا او وقتی گل می‌خندد فقط داستان راست را می‌شنود.