غزل شمارهٔ ۷۷

هوش مصنوعی: ماهی که لبش به جای جانش اهمیت دارد، اگر ناز کند، به جای آن اهمیت بیشتری دارد.

هوش مصنوعی: هیچ‌گاه نمی‌توانم از یاد او بروم، هرچند که از دیدگانم دور است و نادیده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر برای به دست آوردن تو هزاران نفر تلاش کنند، من احساس غیرت نمی‌کنم، زیرا تو بی‌نشان هستی.

هوش مصنوعی: اگر کسی به صداقت شخصی یقین نداشته باشد، اما با دقت به او نگاه کند و رفتار او را زیر نظر بگیرد، ممکن است در دلش به او شک کند.

هوش مصنوعی: ای چشمان من، در ابتدای زمان خود را بشناس و درک کن که اکنون به انتهای زمان رسیده‌ایم.

هوش مصنوعی: در یاد تو لباس خود را پاره کرده‌ام، اکنون برگرد که در میان این پاره‌جامه، یاد تو نهفته است.

هوش مصنوعی: تخمیتی که تو کاشتی، حالا رشد کرده است و آن پیمانی که بسته‌ای، هنوز پابرجاست.

هوش مصنوعی: این بدن که به خاطر تو از کار افتاده است، حالا تبدیل به دل شده و آن دلی که به خاطر غم تو می‌سوزد، در واقع زندگی است.

هوش مصنوعی: ما نمی‌توانیم از تو روی بگردانیم و از تو دور شویم، تا جایی که بتوانیم.

هوش مصنوعی: چشم ما نمی‌تواند ببیند که خطای دید دارد، چرا که رنگ سرمه‌ای که از خاک اصفهان به دست آمده، بسیار زیبا و خاص است.

هوش مصنوعی: از ما دربارهٔ مقدمهٔ عشق بپرس، زیرا این عشق کاری نیست که دیگران انجام دهند.

هوش مصنوعی: به زودی هر داستانی که بر سر زبان‌هاست، از دل و گوش بازگشت خواهد کرد.

هوش مصنوعی: اگر کسی را که به عنوان سخنران یا خطیب معرفی می‌شود، در دین اوحدی مورد تحسین قرار دهیم، در واقع به اوزیان و خسارتی گرفتار می‌شویم.