غزل شمارهٔ ۷۵

هوش مصنوعی: بهار فرا رسید و باغ با زیبایی‌هایش آراسته شد. چمن سبز شد و درختان گل‌های خود را نمایان کردند.

هوش مصنوعی: زمین به خاطر سرما حالت گرمی را بر چهره‌اش داشت، مانند اینکه سبزه از سیاهی زمین روییده و روییده است.

هوش مصنوعی: وقتی بلبل با شوق و ذوق به دستان می‌آید، گل نیز با وجود همه موانع و سختی‌ها، به شکوفایی می‌رسد و شرایط خوبی پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: بر روی گل بنفشه، به خاطر ترس از پشت، زبانش را کشیده و به حالت خمیده درآمده است.

هوش مصنوعی: در میان گل‌های باغ، غنچه‌ای وجود دارد که بیدار و هوشیار است، برخلاف نرگس و لاله که در حالت مستی و بی‌خبری به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی که از گل‌ها می‌وزید، به خاطر شرم بوی خوش سمن، ناگهان به دیوار باغ نزدیک می‌شد.

هوش مصنوعی: اگر گل سرخ به شکوفایی رسید و دل لاله نیز شاداب است، نباید اجازه داد که این زیبایی و شادی از بین برود.

هوش مصنوعی: یک نفر دستانش را بر روی شاخه بید باز کرد که پرنده‌اش از آنجا در آمد، مانند اینکه ماهی از آب بیرون آمده باشد.

هوش مصنوعی: اگر اندکی از گل ظاهر شود، باید به خاطر این نعمت با شادی و قدرشناسی، برگ دیگری را که داریم، تقدیم کنیم.

هوش مصنوعی: ما گل‌های زیبا و لطیفی را در آب کاشتیم، زیرا مانند لاله‌ها به درد و رنج عشق مبتلا بودیم.

هوش مصنوعی: اکنون اگر اوحدی ناله کند، حق دارد، زیرا مانند بلبل دلش از درد شکسته است.