غزل شمارهٔ ۷۳

هوش مصنوعی: آیا زمانی نرسیده که از من بخواهی به خاطر آزارهایت عذرخواهی کنم؟ دلم را همچون نوشیدنی‌ای خوشمزه با رنگ و طعم دلپذیرت پر کن.

هوش مصنوعی: دل مرا به سلامت ربودی و هرگز به ما نپرداختی، اما دیگران در پی تو بودند و سرهایشان در کار تو بود.

هوش مصنوعی: من فکر می‌کردم که دل تو در جستجوی وصال من است، اما متوجه شدم که تو کمتر از آنچه که من تصور می‌کردم به دنبالم هستی، چرا که بسیاری دیگر نیز تو را می‌جویند.

هوش مصنوعی: من امروز از دیدن این دنیا دست می‌کشم و دو چشمانم را می‌بندم، اگر بدانم که فردا دیگر قادر به دیدن تو نخواهم بود.

هوش مصنوعی: تو با شوری که به سرم می‌زنی، روحم را می‌پروری و در حالی که دل مرا به زجر می‌کشانی، بار سنگین عشق را بر دوشم می‌گذاری.

هوش مصنوعی: سروی که به خاطر راست‌گویی‌ات وجود دارد، هیچ گونه همتایی ندارد. اگر تو به باغ بیایی، آن سرو از شرم زیبایی‌ات خواهد مرد.

هوش مصنوعی: وقتی که گل وصال به دستم نمی‌آید، چه فایده دارد که اگر کسی بودی، تو را از پای من جدا می‌کرد؟