غزل شمارهٔ ۴۳۸

هوش مصنوعی: وقتی آن ماه زیبا با گوش‌هایش بخندد، بازار خوشی و شادی رونق می‌گیرد و حتی پسته‌اش هم می‌شکفد.

هوش مصنوعی: چهرۀ او نماد زیبایی و محبت است و قامت او نشان‌دهندۀ خرد و هوش می‌باشد.

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبا و فریبنده نرگس، چون جادو جذاب‌اند و همچنین عطر و زیبایی سنبل و لاله دل‌ربا است. این زیبایی‌ها گویی جادوی خاصی دارند که انسان را به خود می‌کشانند و مسحور می‌کنند.

هوش مصنوعی: وقتی مگس به سر او می‌نشیند، هر لحظه دست از لب او برنمی‌دارد، مثل اینکه لب او مانند لعل شیرینی به فروش می‌رسد.

هوش مصنوعی: غم او باعث شد که دوباره آتش در سینه‌ام برافروزم، به‌طوری که این شعله‌ها خاموش نشوند و همواره در حال جوشیدن باشند.

هوش مصنوعی: کی شد که خاطر ما را چنین آزرده‌ای؟ اگر صدای ما به او برسد، چه خواهد شد؟

هوش مصنوعی: شب گذشته اشک‌هایم بی‌اختیار از چشمانم سرازیر شد، به یاد آن موهای زیبا که تا دوش او می‌رسید.

هوش مصنوعی: اوحدی، تا کی می‌خواهی بار غم او را به دوش بکشی؟ چون از این تلاش و کشمکش فایده‌ای نمی‌بری، پس دیگر تلاش نکن.

هوش مصنوعی: اگر به حرف‌هایت توجه نمی‌کند و به درد و دل‌هایت اهمیت نمی‌دهد، بهتر است سکوت کنی.