غزل شمارهٔ ۳۹۴

هوش مصنوعی: به موهای کافرانه او نگاه کن، زیورهای زیبایش را ببین و آن تاج مغولی را که بر سر و دوش اوست، تماشا کن.

هوش مصنوعی: رنگی که قمر دارد کجا می‌تواند برود؟ به چهره‌اش چون ماه نگاه کن و ببین که چطور شکر را به تنگ آورده است. لعل خاموش او را تماشا کن.

هوش مصنوعی: وقتی شخصی با مهارت و طمانینه بر روی اسب می‌گذرد، به خوبی می‌توانی احساس شور و هیجان او را ببینی و کیفیت و سرعت اسبش را احساس کنی.

هوش مصنوعی: در شگفتم از حالت حیرت‌انگیزم، از چهره‌اش که مانند یک تصویر زیباست. حیرت من چه فایده‌ای دارد؟ به زیبایی او نگاه کن که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: اگر به چهره‌اش نگاه کنم، برای یک بار هم که شده زهر مرگ بر دلم نریزد، بلکه چشمهٔ زندگی او را تماشا کنم.

هوش مصنوعی: شخصی در صبح زود که هنوز آثار شب را در خود دارد، به سراغ ما می‌آید و ما را درگیر مشکلات روزگار می‌کند. این درحالی‌ست که خود او به حال مستی دیشب توجهی ندارد. حقیقت این است که او در حالی که شب را در مستی گذرانده، حالا باعث دردسر و مشکل ما شده است.

هوش مصنوعی: کسی که در زمان لشکرکشی‌ها به غارت و ویرانی فکر نمی‌کنی، به حجره و محل کار اوحدی نگاهی بینداز، به خانه و فروشگاه او هم توجه کن.