غزل شمارهٔ ۳۹۳

هوش مصنوعی: عزیزم، آیا نمی‌دانی که حال ما چطور است؟ آیا واقعاً لازم نیست که نام‌ها خودشان را معرفی کنند؟

هوش مصنوعی: تو رفتی و در شهری، مردان و زنان بر سر راهت ایستاده‌اند و منتظرند. چندین دل نیز به خاطر تو امیدوارند که تو باز گردی.

هوش مصنوعی: در روز وداع، اشک‌های غم‌انگیزی که از چشم‌هایم جاری شد، نشان‌دهنده‌ی حالتی عمیق و دردناک بود. من در این حال به خودم گفتم که هیچ کاروانی نمی‌تواند به راحتی به راه خود ادامه دهد.

هوش مصنوعی: اگر چشم تو برای کمک به دیگران باز می‌شود، تلاش کن که حداقل به خاطر ما هم به نشانهٔ محبت، ابرویت را کمی حرکت دهی.

هوش مصنوعی: وقتی دشمنان دورم را می‌گیرند و به خاطر غم و اندوه دچار افسرادگی می‌شوم، روزی خواهد رسید که آن دشمن نیز از درد و رنجی که خودش ایجاد کرده است، رنج خواهد برد.

هوش مصنوعی: زمانی که از عشق تو رها شویم و آزاد باشیم، دیگر هیچ گونه درد و رنجی نمی‌تواند ما را بترساند، جز دل‌شکستگی خودمان.

هوش مصنوعی: دل را به آمدن خود آگاه کن، روزی که بیایی، تا منت را مانند زر در پای تو بریزم، شاید او جانش را فدای من کند.

هوش مصنوعی: وقتی لبخند زیبایت بر چهره‌ام بگشاید، آن‌گاه درد و رنج قلب ما را درک خواهد کرد. این گوهری که تویی، دیگر با غم فراق ما آزارمان نخواهد داد.

هوش مصنوعی: ای اوحدی، اگر به خاطر این غم بدن تو به خاک بیفتد، صبر کن، چون او (خدا) از دور به نزد تو می‌رسد و این غم را از تو کنار می‌زند.

هوش مصنوعی: از نگاه او بیداری و شگفتی پدید آمد و در دوران ما، چشم او این شگفتی را دوباره در خواب فرو برد، مگر...