غزل شمارهٔ ۳۹۲

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از من فاصله بگیری، باید دل سنگینم را که به خاطر عشق تو پر از بار است، سبک کنی.

هوش مصنوعی: به خاطر دوری تو، آتشی در دل من روشن کرده‌ای و با این حال می‌گویی که مرا بسوزان نکن! من، این مسکین سرگردان را بیش از این عذاب نده.

هوش مصنوعی: دل من را از من جدا کردی و ظاهراً گویی در حال سرگرم شدن با من هستی. آیا این را درست می‌گویی؟ به نظر می‌رسد که تو به خون من هم بازی می‌کنی.

هوش مصنوعی: تو با افکار و رفتارت، مانع از دیدن واقعیتم شدی و من را در دنیای غم و اندوه خود نگه داشته‌ای.

هوش مصنوعی: از این می‌ترسم که وقتی از کشتن من رهایی یابی، چهره‌ات را زیبا و رنگین کنی و دوباره به آراستن موهایت بپردازی.

هوش مصنوعی: من بر روی دیگران دروازه‌ای باز دارم و از حقیقت آن آگاه هستم. تو با حضور خود مرا در امان نگه‌داشتی، در حالی که چیز دیگری در دل دارم.

هوش مصنوعی: از وقتی که از حضور تو دور شدم و از درگاهت فاصله گرفته‌ام، برایم سخت و طاقت‌فرسا شده است. کاش نگاهی به حال و روز من می‌انداختی.

هوش مصنوعی: هرگز مرا تنها و بی‌کس نگذار، اگر خواهان شروعی تازه و دوستی جدید با من هستی.

هوش مصنوعی: تو به خاطر اوحدی، خون بر زمین می‌ریزی، اما با دور کردن او، نمی‌توانی یک صوفی کافر را بکشی، ای جنگجو، دیگر.