غزل شمارهٔ ۳۹۱

هوش مصنوعی: محبوب من به‌سرعت از کنارم گذشت، مانند بهار که به سراغ ما می‌آید. بر چهره‌اش نقشی جدید و زیبا به‌وجود آمده است.

هوش مصنوعی: به او گفتم: ای محبوب، بیا و به من کمک کن. او پاسخ داد: من نمی‌توانم به تو کمک کنم، چرا که کسی دیگر هست که از تو بهتر می‌تواند کمک کند.

هوش مصنوعی: به او گفتم: آخر چرا بیش از این از کنار من دور می‌شوی؟ او پاسخ داد: دل من به رفتن و انتخاب جای دیگری تمایل دارد.

هوش مصنوعی: به او گفتم: از دوری تو، روزم به شب تبدیل شده است. او پاسخ داد: این حال از قبل هم بود، شب و روز همیشه به همین صورت بوده‌اند.

هوش مصنوعی: به او گفتم: آن کسی که از وصال تو خسته شده کجاست؟ او پاسخ داد: فردا فرصتی پیدا می‌کنم که دوباره به تو توجه کنم.

هوش مصنوعی: گفتم: امروز بیا پیش من اگر می‌خواهی. او پاسخ داد: فردا می‌آیم و باز به تو سر می‌زنم.

هوش مصنوعی: به او گفتم که از کار تو خیلی حیرت‌زده‌ام، او پاسخ داد: برو و از این به بعد به دنبال کار دیگری باش.

هوش مصنوعی: به او گفتم: ای بی‌وفا، آیا قرار و محبت همین بود؟ او پاسخ داد که: چندین بار دیگر هم همین اتفاق‌ها می‌افتد.

هوش مصنوعی: گفتم: آن دلی که من برای تو دارم را به من بده. او پاسخ داد: بهتر است تو به حال خودت نگاه کنی و ظلم‌هایی که بر دیگران می‌کنی را ببینی.

هوش مصنوعی: به او گفتم: اگر کسی دیگر هم به من عشق بورزد و زار و نزارم کند، او پاسخ داد: من می‌توانم عاشق زاری دیگری را هم به دست آورم.

مقصود از هفت و نه، هفت قلم آرایش است.