غزل شمارهٔ ۳۵۸

هوش مصنوعی: تو گفتی: از عشق بازی هیچ تدبیری به نتیجه نمی‌رسد. پس چه باید کرد؟ کار باید به گونه‌ای انجام شود که شایسته است.

هوش مصنوعی: اگر کسی از مشکلات و سختی‌ها رها شود، هیچ چیز نمی‌تواند ما را از محبت خوبان آزاد کند.

هوش مصنوعی: او پادشاه است و ما خدمت گزاران او هستیم؛ پس چه کسی جرأت دارد که به او عیب بگیرد؟ اگر محبت ما کم رنگ شود یا وفاداری ما ادامه پیدا نکند، چه اهمیتی دارد؟

هوش مصنوعی: به خاطر آن لب زیبا نباید جز یک سلام از او انتظار داشت، زیرا از دست ما غیر از یک دعا چیزی برنخواهد آمد.

هوش مصنوعی: اگر او از آن لب‌هایش به سلام ما پاسخ دهد، این خود خوشبختی است و دیگر برای من چه نیازی باقی می‌ماند؟

هوش مصنوعی: بر آسمان بگذارد سرش را کلاهی که نشانه‌ی مقام و شرافت است، آن کسی که سرش را در مقابل محبوبش به خاک می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر کسی غیر از او به دل من کمک کند، من از او جدا می‌شوم؛ زیرا دل من شایسته‌ی غیر او نیست.

هوش مصنوعی: هر ساعت که درد به دل من می‌رسد، درمانش را نمی‌یابم؛ گویی دردی که دارم هیچ تأثیری بر من ندارد.

هوش مصنوعی: به فال‌گیر گفتم که نگاهی به چهره و موهای او بینداز و او پاسخ داد که این چهره نویدبخش و دلگرم‌کننده است.

هوش مصنوعی: می‌گویند: وقتی که تو گفتی دل خود را رها کن، ما هم گفتیم دل را رها نکردیم، اما آن عشق است که دل را می‌گیرد و تسخیر می‌کند.

هوش مصنوعی: در عشق اوحدی دو راه وجود دارد: یا باید لب‌های محبوب را ببوسد یا دست خود را از عشق دور کند و کنار بکشد.