غزل شمارهٔ ۳۵۷

هوش مصنوعی: بریدن و قطع رابطه با تو برایم سخت است، چرا که پس از آن همه وعده و قول‌هایی که دادیم، شایسته نیست که به این راحتی از آن‌ها چشم‌پوشی کنم.

هوش مصنوعی: من از تو پیمانی گرفتم که بهتر از آن نداری؛ پس زودتر آن را تجدید کن و آن پیمان را دوباره تازه کن.

هوش مصنوعی: عهد تو مانند گل، بسیار زودگذر و ناپایدار است، به همین دلیل است که اکنون من پیر شدم، ای جوانی که عهدی داشتی.

هوش مصنوعی: به چه دردی می‌خورد که به پیمانی که بسته‌ای پایبند بمانی، وقتی که حتی نمی‌توانی یک ساعت به آن وفادار بمانی؟

هوش مصنوعی: وقتی که فرمانت در دل من قرار گرفت، تو از من بیرون رفتی و پیمان عشق را شکستی.

هوش مصنوعی: در میان ما دوباره گسستی به وسوسه‌هایی که باعث ریختن خون من شد و تو گمان می‌کنی که هیچ‌کدام از این‌ها در میانه‌ی پیمان ما وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ای کاش، ای تیر بلند، اگر تو با اوحدی همانند کمان عهد نمی‌بودی.