غزل شمارهٔ ۳۵۶

هوش مصنوعی: شب، مرا از شهر به دور برد و راه خانه را نشان داد. وقتی وقت آمدن من فرا رسید، بهانه‌ای برای تأخیر ایجاد کرد.

هوش مصنوعی: او به خاطر ناملایمات و سختی‌هایی که زمانه بر او تحمیل کرده، عصبانی است و به این فکر می‌کند که چه زحمت‌ها و دشواری‌هایی را در طول زندگی‌اش تحمل کرده است.

هوش مصنوعی: گاهی از چشمه بهشت به من نوشیدنی خوشمزه‌ای می‌دهد و گاهی از آتش جهنم شعله‌ای به من نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: زمانی که در این سرزمین زندگی می‌کنم، مانند پرنده‌ای هستم که در خانه‌ام جا گرفته است. اینجا برای من مانند آشیانه‌ای می‌ماند که به چشمم آشنا و دلپذیر است.

هوش مصنوعی: با وجودی که همه چیز در این دنیا زودگذر و فانی است، دل من به گونه‌ای کور و نابینا شد که این زودگذر بودن را فراموش کرده و به جاودانگی پی برده است.

هوش مصنوعی: یک شب به جمع دوستان و رندان رفتم و در حین نوشیدن شراب، احوالات خاص و عجیبی برایم پیش آمد که آن شراب شبانه به من هدیه کرد.

هوش مصنوعی: در آن میان من از یکی نشانه‌ای از دوست پرسیدم، و همینطور یکی از افراد سالخورده به من نگریست.

هوش مصنوعی: وقتی روز شد، تمام شکرهای مغان را ستایش می‌کردم و در دل می‌گفتم که این پیروزی من به خاطر آن نوشیدنی مغانه است.

هوش مصنوعی: من اشتباهی داشتم، اما وقتی که پیش دوستم آمدم، او مرا به محلی برد که خودم را پیدا کنم و در آنجا جاگیر شدم.

هوش مصنوعی: وقتی به او گفتم که من می‌خواهم در کنار او باشم، او به سمت خود جلبم کرد و چهره‌ام را از دور نشان داد.

هوش مصنوعی: چهره‌ای را دیدم که از نظر معنوی زیبا و خاص بود، اما چهره‌های دیگر فقط به گونه‌ای نمایشی و ظاهری جلوه‌گری کردند.

هوش مصنوعی: وقتی که من جلو رفتم و گفتم که من یکتا و خاص شدم، او به شوخی گفت که مرا هم اوحدی خاص کرده است.

هوش مصنوعی: غزالی را دیدم که داستانی واقعی را با زیبایی هر چه تمام‌تر بیان می‌کرد و این داستان در دل من به قدری اثر گذاشت که هر شعر دیگری را تحت‌الشعاع قرار داد.