غزل شمارهٔ ۳۴۴

هوش مصنوعی: روزی به حالتی می‌رسی که با نبودن من احساس جدایی کنی و آنچنان در افکار و حالت خود غرق می‌شوی که حتی نمی‌توانی من را از خودت جدا کنی.

هوش مصنوعی: من با روی تو آشنا بودم، پس چرا حالا مرا بیگانه می‌کنی، ای آشنا، از خودت؟

هوش مصنوعی: هر وقت که ذهنم پر از خیالات تو می‌شود، احساس می‌کنم که این محله و شهر و خانه دیگر برای من نیستند و همه چیز از خودم دور شده است.

هوش مصنوعی: زمانی که به وضعیت خودم فکر می‌کردم و به حال و روزم نگاه می‌کردم، به گونه‌ای شدم که دیگر نمی‌توانم خودم را به یاد آورم.

هوش مصنوعی: از آنجا که من عاشق تو هستم، چه نیازی به نام و نشان خود دارم؟ وقتی که درد من از تو نشأت می‌گیرد، چرا به دنبال درمان از خودم بگردم؟

هوش مصنوعی: ای اوحدی، اگر نمی‌خواهی از او جدا شوی، تلاش کن تا او را به‌طور کامل بشناسی و درک کنی که او از خودت جدا نیست.

هوش مصنوعی: غیر از تو هیچ‌کس را نمی‌شناسم که بتواند به من کمک کند. تلاش کن تا این مشکل را از من دور کنی.