غزل شمارهٔ ۳۳۶

هوش مصنوعی: من از چه کسی باید بگویم که خواهان او هستم؟ یا چه بگویم که در نوشته‌ها و حرف‌های تو وجود ندارد؟

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم حرف‌هایی را که تو می‌زنی بازگو کنم، و اگر هم بخواهم چیزی بگویم، باز هم از زبان تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: هر وقت مرا به دنیایی دیگر ببری، اما من هرگز به غیر از دنیایی که مربوط به توست، نمی‌روم.

هوش مصنوعی: اگر جسم و جانم را فدای تو کنم، چیز مهمی نیست، به‌ویژه که دل و جانم زنده به عشق توست.

هوش مصنوعی: نذار که کسی لبم رو ببوسه، ای کاش همان بوسه‌ای که بر دستان و افسار تو بود، نصیبم بشه!

هوش مصنوعی: وقتی که هیچ نشانه‌ای از وجود من بر این خاک باقی نماند، تنها یاد و نشانه‌ی تو در دل تنگ و غمگین من باقی خواهد ماند.

هوش مصنوعی: اگر تیر مصیبت تو باشد، جان خود را فدای آن می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی بدن من از بین برود، گوش و ذهنی که متعلق به من است، برای دریافت خبر و دستور، متعلق به تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: هرچه به بازار دنیای دو جنبه می‌آورند، اگر خوبی‌ها را ببینی، همه از فروشگاه وجود توست.

هوش مصنوعی: چشمانم در هر جایی می‌توانند تو را ببینند، اما من نمی‌خواهم که جز چشمانم، هیچ جایی دیگر تو را داشته باشد.

هوش مصنوعی: من همیشه نام تو را به یاد دارم و بر زبان می‌آورم، چه زیباست آن قلبی که نام تو در آن جا دارد.

هوش مصنوعی: اگر دل اوحدی از غم آزاد شود و رازهای نهانش فاش گردد، هیچ ناراحتی ندارد؛ چون دلش به یاد حافظ اسرار محفوظ است.