غزل شمارهٔ ۳۳۰

اوحدی مراغه‌ای » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۰

تو را که گفت که من بی‌تو می‌توانم بود

که مرگ بادا گر بی‌تو زنده دانم بود

اگر به پیش کسی جز تو بسته‌ام کمری

گواه باش که: زنار در میانم بود

درون خویش بپرداختم ز هر نقشی

مگر وفای تو کندر میان جانم بود

هزار بار مرا سوختی و دم نزدم

که مهر در جگر و مهر بر زبانم بود

سکونت از من دل خسته در جدایی خود

طلب مدار، که ساکن نمی‌توانم بود

بگفت راز دل اوحدی به مرد و به زن

سرشک دیده، که در عشق ترجمانم بود

غزل شمارهٔ ۳۲۹: دیگی که پار پختم چون ناتمام بود غزل شمارهٔ ۳۳۱: میان ما و تو دوری به اختیار نبود

اطلاعات

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

برگردان به زبان ساده

تو را که گفت که من بی‌تو می‌توانم بود

که مرگ بادا گر بی‌تو زنده دانم بود

هوش مصنوعی: کسی که بگوید بدون تو می‌توانم زندگی کنم، نمی‌داند که زندگی بدون تو برایم همچون مرگ است.

اگر به پیش کسی جز تو بسته‌ام کمری

گواه باش که: زنار در میانم بود

هوش مصنوعی: اگر به کسی غیر از تو وابسته‌ام، کمری که دارم گواهی خواهد داد که در دل من عشق تو وجود دارد.

درون خویش بپرداختم ز هر نقشی

مگر وفای تو کندر میان جانم بود

هوش مصنوعی: من به بررسی و تحلیل درون خود پرداختم تا به هر شکلی برسم، اما تنها چیزی که در دل و جانم باقی ماند، وفای تو بود.

هزار بار مرا سوختی و دم نزدم

که مهر در جگر و مهر بر زبانم بود

هوش مصنوعی: تو هزار بار مرا آزردی و من چیزی نگفتم، چون عشق در دل و بر زبانم جاری بود.

سکونت از من دل خسته در جدایی خود

طلب مدار، که ساکن نمی‌توانم بود

هوش مصنوعی: درخواست نکن که در جدایی، آرامش و سکونت را از من بخواهی، زیرا من نمی‌توانم در این شرایط آرام بمانم.

بگفت راز دل اوحدی به مرد و به زن

سرشک دیده، که در عشق ترجمانم بود

هوش مصنوعی: اوحدی در این شعر به بیان راز دل خود می‌پردازد و می‌گوید که هم برای مردان و هم برای زنان، احساسات عمیق و اشک‌هایش را در عشق بیان می‌کند. او خود را به عنوان کسی معرفی می‌کند که در عشق به عنوان یک ترجمان و بیان‌کننده این احساسات عمل می‌کند.