غزل شمارهٔ ۲۵۸

هوش مصنوعی: دیروز به خاطر عشق او سرمست و خوشحال به کوی او رفتم، اما ناگهان امروز اوضاع تغییر کرد و دل من به شدت گرفته شد، زیرا آن مکان که زمانی برای او آزاد و زیبا بود، حالا به خاطر غم و مشکلات برای من تنگ و ناراحت‌کننده شده است.

هوش مصنوعی: در حالتی ع ش نشئه، می‌گوید که به سمت من نگاه نکن و به کوی من نیا. اما آن معشوق دل‌نواز من را ببین که چقدر شاداب و پرشور شده است.

هوش مصنوعی: هر لحظه که چیزی در دل ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد، باعث می‌شود که ما همچنان در آتش احساسات خود بسوزیم. ای عزیز، دیگر تحمل این وضعیت ممکن نیست.

هوش مصنوعی: دوستی که دلسوز من بود، نصیحتی به من کرد که آن را بد فهمیدم و در نتیجه عشق او به تیرگی گرایید و نام او برایم عذاب‌آور شد.

هوش مصنوعی: نگار زیبایم که در خانه‌ام بود، اکنون در پرده‌ای از غریبی و بیگانگی رفته است. ای آه و ناله، به شکل خرچنگ تبدیل شو، چرا که آن ماه تماماً در این حالت خرچنگی قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: به خاطر ظلم و سرزنشی که به دل کردم، حالا دل بیچاره به یاد آوردن آن همه درد و رنج باعث شده که کاملاً گیج و سردرگم شود.

هوش مصنوعی: دل من وقتی به عشق او پیوند خورد، مانند جامی به سنگ خورد. چشمانم با دستانم به موهای او چنگ زد و در نتیجه، رنگ چشمانم به خاطر غم و عشقش به خون مایل شد، چرا که چهره‌ام کم‌رنگ و بی‌حالت شد.

هوش مصنوعی: در شب به یاد او هستم و از شراب خوش رنگی که می‌نوشم، روح و جانم شاداب شده است. این شراب به گونه‌ای است که شبیه زنگی در حال شادی و سرور به نظر می‌آید.

هوش مصنوعی: ای اوحد، عیب‌جویی نکن، اگر دلی پریشان شود، مگر اینکه دل از پریشانی، همیشه در آرامش بوده باشد؟ دل، چه بر سر زلف آویز شده است؟