شمارهٔ ۱۹۸

هوش مصنوعی: من مانند یک لؤلؤ درخشان در تاج پادشاهان هستم، اما در عمیق‌ترین بخش دریا، جایی که این گوهر منحصر به فرد قرار دارد.

هوش مصنوعی: گاه به حالت آتشین و حسی از شور و شوق و گاه با روشنایی و آرامش آمدم. گاه در حال مستی و سرخوشی و گاه به حالت عادی. از اسم منصور یاد می‌کنم و در همه حال، من هم اینجا هستم و هم آنجا.

هوش مصنوعی: من تحت تأثیر نعمت‌های روحانی و معنوی هستم و در عمق وجودم ارزشمند و باارزش می‌باشم. عشق و زیبایی معشوق در قلب‌ها و دل‌های مردم به روشنی نمایان است.

هوش مصنوعی: به گاه‌هایی عاشق خالد و سلمی می‌شدم، گاهی هم به شکل وامق و عذرا درمی‌آمدم. مثل مجنون در دل شب می‌شدم و در مقام بلند و عالی قرار می‌گرفتم.

هوش مصنوعی: من در حالتی سرمست و شیدا هستم و به زلفی مجذوب شده‌ام. نه وجودی واقعی دارم و نه هیچ چیزی از دست داده‌ام. من یکتای بی‌همتایی هستم که هیچ کس مثل من نیست.

هوش مصنوعی: گاهی در مقام ساقی و خدمتگزار هستم، گاهی نوشنده‌ی شراب و شاداب، گاهی عاشق و آزاد، گاهی در شکل و ظاهری ساده، و گاهی در مقام نگاه و ادراک هستم.

هوش مصنوعی: نور علی در بالاترین مقام وجود است و من در دیاری از عشق زندگی می‌کنم. وجود من پر از حق و حقیقت است و محبت جهانی را به خود جلب کرده‌ام.