شمارهٔ ۹۹

هوش مصنوعی: چشم آن شکارچی به من نیفتاد، افسوس که من نتوانستم در خور او باشم. من لایق توجه او نبودم، افسوس.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای درنگ نکرد تا ببیند که چه‌طور در درونم می‌سوزم، او که آتش را به دامنم زد و باعث شد که ناامید شوم.

هوش مصنوعی: دیشب به سرعت از کنارم گذشت و هیچ نگفت. از بی‌توجهی تو، همانند سوسک، دلش سوخت و حسرتش را در دل نگه داشت.

هوش مصنوعی: گوشه ابروی معشوقش زیبایی خاصی دارد و من از نگاه کافر مذهب او در امان نیستم. افسوس که چنین حالت زیبایی مرا گرفتار کرده است.

هوش مصنوعی: عشق و وصال، تمام وجودم را از من گرفت و جانم را در خطر انداخت. در این لحظه‌ی از هم گسستگی، دوستی که امیدوار بودم یکدل باشد، به دشمنی تبدیل شد و این جای تأسف دارد.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و ناز خاصی که داشت، نتوانستم گل‌هایی که در باغچه بود، چیدم. این گل‌ها به مانند طعمی شیرین، در عوض خود، زخم‌های قلبی به یادگار می‌گذارند.

هوش مصنوعی: شب گذشته، هنگامی که نزدیکش بودم، احساس عمیق و خوشی را تجربه کردم. در این نزدیکی، اگرچه او وجودی خاص و منحصر به فرد داشت، اما حجاب جسم او مانع از رسیدن به عمق جانش می‌شد.

هوش مصنوعی: دانه‌ی خوشبختی آسمان، از زمان کهن، بر روی تلی از غم باقی مانده است. افسوس که این بار سنگین هنوز بر دوش ماست.

هوش مصنوعی: با تصور وصال صبح، عمرم به پایان رسید و جز غم حاصل نمی‌شود از این شب‌های در انتظار.

هوش مصنوعی: عقل من از زیبایی این دختر پری‌روی در شگفت است و مانده‌ام در چاهی مانند بیژن، بدون کمک تهمتن. دریغ که این وضعیت برایم پیش آمده است.

هوش مصنوعی: دوشیزه‌ای می‌گوید که به کمک آیینه مادر زمین، پسران به دنیا آمده‌اند و بدین ترتیب، برخی از آنها به نوعی بدشگون و ناراحت‌کننده هستند.