شمارهٔ ۹۲

هوش مصنوعی: ای جوان، نگران نباش، چرا که ما با عشق و شوق زیادی در دل خود آتش می‌زنیم و سینه‌ام از درد و ناله به تنگ آمده است. بهتر است به خودت فکر کنی.

هوش مصنوعی: کماندار، با یک نگاه تو توانستم به آرزوهایم برسم. پس نگران نباش و بر زخم‌هایم نیفزایید، زیرا این همه آسیب که بر دل من نشسته، درد بزرگی است.

هوش مصنوعی: شکایتی از سرنوشت ندارم چون تو محبوب من هستی، و برای من محبت تو از هر سلطنتی بالاتر است، پس سرنوشت چه اهمیتی برای یک درویش دارد؟

هوش مصنوعی: عشق با عقل من چنان کرد که گویی باد غبار دوری را بر جانم افکند، و جانم مانند علفی بود که سیلی به آن زده باشد.

هوش مصنوعی: اگر چشمان تو مانند تیغ بر من فرود آید، چه عجیب است که من مست و شیدا شوم، چه کسی بیگانه باشد و چه کسی نزدیک و آشنا.

هوش مصنوعی: در محله‌ای که شترها گم می‌شوند، من در جستجوی دلی گمشده هستم که از زلف پریشان دوست نشأت گرفته است.

هوش مصنوعی: برای به دست آوردن آنچه می‌خواهم، باید دست به کار شوم و تلاش بیشتری داشته باشم، زیرا صرفاً با ناز و لَفت و لَنگ نمی‌توانم به نتیجه برسم و کارهایم پیش نرود.

هوش مصنوعی: من به خاطر دوری‌ام از تو، هر چه کار دارم تنها با اشاره و بی‌حوصله پیش می‌رود و دلم پر از حسرت است.

هوش مصنوعی: دل خود را به یکی از آن نورها بسپار و از باقی چیزها جدا شو و با قوت و اراده بر داستان‌های مختلفی که وجود دارد، پا بگذار.

هوش مصنوعی: پس از احمد پاک، کسی که میراث‌دار تاج ولایت است، همان کسی است که ناموس جهان و داور عالم به شمار می‌آید و دیگران در برابر او همچون میش هستند.